a butterfly's dream...

a butterfly's dream...

Once upon a time, I, Chuang Chou, dreamt I was a butterfly, fluttering hither and thither, to all intents and purposes a butterfly. I was conscious only of my happiness as a butterfly, unaware that I was Chou. 

Soon I awaked, and there I was, veritably myself again. 

Now I do not know whether I was then a man dreaming I was a butterfly, or whether I am now a butterfly, dreaming I am a man.

De profundis clamavi...

J'implore ta pitié, Toi, l'unique que j'aime,
Du fond du gouffre obscur où mon coeur est tombé.
C'est un univers morne à l'horizon plombé,
Où nagent dans la nuit l'horreur et le blasphème;


Un soleil sans chaleur plane au-dessus six mois,
Et les six autres mois la nuit couvre la terre;
C'est un pays plus nu que la terre polaire
— Ni bêtes, ni ruisseaux, ni verdure, ni bois!


Or il n'est pas d'horreur au monde qui surpasse
La froide cruauté de ce soleil de glace
Et cette immense nuit semblable au vieux Chaos;


Je jalouse le sort des plus vils animaux
Qui peuvent se plonger dans un sommeil stupide,
Tant l'écheveau du temps lentement se dévide!


— Charles Baudelaire







Ζητώ λίγη ευσπλαχνία από Σε, τη μόνη που αγαπάω.
Βαθιά στο μαύρο βάραθρο που βρίσκομαι πεσμένος,
είν' ένας κόσμος θλιβερός, μολυβοσκεπασμένος,
που μόνο φρίκη, βλαστημιές μες στη νύχτα αγρικάω.


Τους έξι μήνες, άθερμος ο ήλιος ψηλά πλανιέται˙
τους άλλους έξι, σκοτεινιά πέφτει στο χώμα του όλο˙
είν' ένας τόπος πιο γυμνός και απο το βόρειο πόλο˙
μήτε ποτάμια, ζώα, μηδέ χόρτο ή δεντρί γεννιέται.


Λοιπόν, φρίκη καμία στη γη ποτέ δεν ξεπερνά
την παγερή αγριότητα που ο ήλιος αυτός σκορπά,
τη νύχτα που είναι άπειρη καθώς το Χάος γύρα˙


των ζώων των πιο ταπεινών ζηλεύω εγώ τη μοίρα,
που σ'ύπνο πέφτουνε κουτόν η νύστα σαν τα σμίγει,
τόσο το νήμα του ο Καιρός αργά το ξετυλίγει!

Le Possédé - Ο Δαιμονισμένος

Le soleil s'est couvert d'un crêpe. Comme lui,

Ô Lune de ma vie! emmitoufle-toi d'ombre
Dors ou fume à ton gré; sois muette, sois sombre,
Et plonge tout entière au gouffre de l'Ennui;

Je t'aime ainsi! Pourtant, si tu veux aujourd'hui,
Comme un astre éclipsé qui sort de la pénombre,Te pavaner aux lieux que la Folie encombre
C'est bien! Charmant poignard, jaillis de ton étui!

Allume ta prunelle à la flamme des lustres!
Allume le désir dans les regards des rustres!
Tout de toi m'est plaisir, morbide ou pétulant;

Sois ce que tu voudras, nuit noire, rouge aurore;

II n'est pas une fibre en tout mon corps tremblant
Qui ne crie: Ô mon cher Belzébuth, je t'adore!

— Charles Baudelaire

Σε κρέπι ο ήλιος κρύφτηκε. Καθώς το φως αυτό,

φεγγάρι της ζωής μου, εσύ, μέσα στην σκιά βυθίσου,
κοιμήσου αν θέλεις, κάπνιζε, σώπαινε, συλλογίσου,
και πέσε ολάκερη βαθιά στης Πλήξης το βυθό.
 Μ' αρέσεις έτσι! Μα, αν θαρρείς απόψε πιο καλό,
σαν εν΄αστέρι που 'λειπε κι απ' το λυκόφως βγαίνει,
να πας στα μέρη να δειχτείς που η Τρέλα είναι λυμένη,
εμπρός! Έβγα απ' την θήκη σου μαχαίρι θελκτικό.
 Ας λάμψουνε τα μάτια σου στο φως των πολυελαίων!
Άναψε την αποθυμιά στα μάτια των χυδαίων!
Όλα σου, νοσηρά ή τρελά, μου φέρνουν ηδονή!

Γίνου ό,τι θες, μαύρη νυχτιά, ρόδινη αυγή, πιστεύω,
δεν θα 'βρεις μιαν αιμοσταλιά σ' όλο μου το κορμί
που να μην κράζει: Ω Σατανά, γλυκέ μου, σε λατρεύω! 

Sacrifice..