J'implore ta pitié, Toi, l'unique que j'aime,
Du fond du gouffre obscur où mon coeur est tombé.
C'est un univers morne à l'horizon plombé,
Où nagent dans la nuit l'horreur et le blasphème;
Un soleil sans chaleur plane au-dessus six mois,
Et les six autres mois la nuit couvre la terre;
C'est un pays plus nu que la terre polaire
— Ni bêtes, ni ruisseaux, ni verdure, ni bois!
Or il n'est pas d'horreur au monde qui surpasse
La froide cruauté de ce soleil de glace
Et cette immense nuit semblable au vieux Chaos;
Je jalouse le sort des plus vils animaux
Qui peuvent se plonger dans un sommeil stupide,
Tant l'écheveau du temps lentement se dévide!
— Charles Baudelaire
Ζητώ λίγη ευσπλαχνία από Σε, τη μόνη που αγαπάω.
Βαθιά στο μαύρο βάραθρο που βρίσκομαι πεσμένος,
είν' ένας κόσμος θλιβερός, μολυβοσκεπασμένος,
που μόνο φρίκη, βλαστημιές μες στη νύχτα αγρικάω.
Τους έξι μήνες, άθερμος ο ήλιος ψηλά πλανιέται˙
τους άλλους έξι, σκοτεινιά πέφτει στο χώμα του όλο˙
είν' ένας τόπος πιο γυμνός και απο το βόρειο πόλο˙
μήτε ποτάμια, ζώα, μηδέ χόρτο ή δεντρί γεννιέται.
Λοιπόν, φρίκη καμία στη γη ποτέ δεν ξεπερνά
την παγερή αγριότητα που ο ήλιος αυτός σκορπά,
τη νύχτα που είναι άπειρη καθώς το Χάος γύρα˙
των ζώων των πιο ταπεινών ζηλεύω εγώ τη μοίρα,
που σ'ύπνο πέφτουνε κουτόν η νύστα σαν τα σμίγει,
τόσο το νήμα του ο Καιρός αργά το ξετυλίγει!
