Simple things

Στίλβη , το φως παίζει με τον αέρα και τα μακρινά φώτα αναβοσβήνουν.
Ο καπνός και το λευκό «χαρτί» οι εθισμοί που κράτησα για το τέλος αυτής της βραδιάς.
Αυτά και μια παλιά μελωδία



Καληνύχτα

Mad world...

my world...

Αλήθειες κρυμμένες πίσω από ψέματα, ψέματα κρυμμένα πίσω από μισές αλήθειες, χάος η ανθρώπινη φύση, έτσι δε λένε εξωραϊστικά το εποικοδόμημα του φόβου και της προκατάληψης?

Στα αφτιά μου αντηχούν τα λόγια “It’s the questions that count… “ , αλλά κανείς δε με έχει ρωτήσει τίποτα. Ούτε εγώ ρώτησα. Απέφευγα πάντα τις ερωτήσεις , ήθελα να καταλαβαίνω μόνος. Κάτι ανάμεσα σε φόβο εκδήλωσης προθέσεων που δε μπορώ να στηρίξω και σε μια και καλά, ανώτερη διαίσθηση.

Θέλω να κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω να είναι όλα πιο απλά.

Υπάρχει κάτι πιο απλό από τη σιωπή?

Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγεις ένα χτύπημα είναι να μην είσαι εκεί. Ο μεγαλύτερος σου φόβος και ενοχή είναι το να μην είσαι εκεί. Άντε να βγάλεις άκρη.

''Αν δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς''

Δεν πάω πουθενά, είμαι ακίνητος.  Ο κόσμος αλλάζει γύρω μου, όχι εγώ. Εγώ απλά τον παρατηρώ , όσο πιο καλά μπορώ, με όλες τις αισθήσεις μου.  Εε πότε πότε λέω και καμιά κουβέντα σε κάναν περαστικό και εκείνος για λίγο κοντοστέκεται.

Δεν εγκαταλείπω εύκολα το σημείο αναφοράς μου, τον κόσμο μου.

«Ο χρόνος φεύγει , όχι εγώ» έλεγε ο Μάνος…

====================================
emotions/soul #150, from panda@zeus, 241 chars,
Date: Thu 03/13/97 10:06:34
--------------------------
 "Ζω στον κόσμο μου!"
Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό, σαν απλή φράση ή μομφή.
Υπάρχει και άλλος κόσμος εκτός απο τον δικό μου?????????

....και ενα ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπο..με μοναδικό αποδέκτη εμένα
και τον κόσμο μου...

:-P.

Μερικές πληρωμένες λέξεις…

Πίσω στα πολλά επίπεδα με μια μικρή συναισθηματική αποκοπή.
Η ανάλυση κάνει υπερωρίες αλλά η παραγωγικότητα παραμένει χαμηλή.

Μακρινά φώτα και μουσική.

Το φεγγάρι κρύβεται στην τυφλή σκοτεινή μου πλευρά.

Ο σκοτεινός πλανήτης

Κάπου μακριά λένε ότι ανακαλύφθηκε ένας σκοτεινός πλανήτης. Προσπαθώ να φανταστώ πώς να είναι να ζει κανείς εκεί, ενώ ταυτόχρονα σκέπτομαι αν ο πλανήτης χάρηκε που ανακαλύφθηκε. Μπορεί πλέον χωρίς ντροπή να αντανακλά το λιγοστό του φώς, αυτό δηλαδή που δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να κρύψει. Μπορεί επίσης να μη φοβάται πια τη σκιά που τον πρόδωσε και τον ήλιο που τη δημιούργησε.

Αν ήταν συνεπής στην απομόνωση του θα έπρεπε να πάει πιο μακριά, να φέγγει ακόμη λιγότερο, να προσέχει τα ίχνη του. Ίσως από την άλλη να ήθελε να φανερωθεί μόνο στους εκλεκτούς να μην πέσει σε κάποια φυλή αγρίων που θα ψάξουν να βρουν τρόπους να τον ληστέψουν, να πάρουν ότι χρήσιμο έχει, να τον γεμίσουν τρύπες, χαρακιές και πόλεις ψυχρές.


Είναι επίσης να αναρωτιέται κανείς αν αυτός τόσο καιρό μας βλέπει, και τι βλέπει από εμάς. Βρήκε τρόπο να συμβιβάσει τις ακρότητες και τις αντιθέσεις? Να καταλάβει το καλό , το κακό και πως μπορούν και τα δύο να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, στο ίδιο πρόσωπο? Όταν και αν κοιμάται τα βράδια, τι όνειρα έβλεπε ? Τι πρόσωπα ? Αυτά τα σκληρά που νιώθεις ότι χαίρονται με το να προκαλούν πόνο, τα λυπημένα , τα καλοσυνάτα, τα σβησμένα …

Και πάνω που τα σκεπτόμουν όλα αυτά ένα από τα πρόσωπα με έφερε πίσω. Είμαστε σχεδόν ξένοι και βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αλλά ήθελε να μοιραστεί τη χαρά του για ένα μικρό προσωπάκι που προστέθηκε σε αυτό τον πλανήτη.

Καλώς ήρθες Nika Helena , έλα να πούμε μαζί γεια στο ντροπαλό πλανήτη. Ίσως είναι καλύτερα για εσένα να μην κοιτάς μόνο γύρο σου, αλλά να κοιτάς συχνά ψηλά και να απομονώνεις με τη σκέψη σου το θόρυβο. Αυτό και ένα φυλαχτό για το κακό μάτι έχω να σου δώσω. Και τα δυο προϊόντα μεταφυσικής και λίγο πολύ της ίδιας αξίας.