Ο σκοτεινός πλανήτης

Κάπου μακριά λένε ότι ανακαλύφθηκε ένας σκοτεινός πλανήτης. Προσπαθώ να φανταστώ πώς να είναι να ζει κανείς εκεί, ενώ ταυτόχρονα σκέπτομαι αν ο πλανήτης χάρηκε που ανακαλύφθηκε. Μπορεί πλέον χωρίς ντροπή να αντανακλά το λιγοστό του φώς, αυτό δηλαδή που δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να κρύψει. Μπορεί επίσης να μη φοβάται πια τη σκιά που τον πρόδωσε και τον ήλιο που τη δημιούργησε.

Αν ήταν συνεπής στην απομόνωση του θα έπρεπε να πάει πιο μακριά, να φέγγει ακόμη λιγότερο, να προσέχει τα ίχνη του. Ίσως από την άλλη να ήθελε να φανερωθεί μόνο στους εκλεκτούς να μην πέσει σε κάποια φυλή αγρίων που θα ψάξουν να βρουν τρόπους να τον ληστέψουν, να πάρουν ότι χρήσιμο έχει, να τον γεμίσουν τρύπες, χαρακιές και πόλεις ψυχρές.


Είναι επίσης να αναρωτιέται κανείς αν αυτός τόσο καιρό μας βλέπει, και τι βλέπει από εμάς. Βρήκε τρόπο να συμβιβάσει τις ακρότητες και τις αντιθέσεις? Να καταλάβει το καλό , το κακό και πως μπορούν και τα δύο να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, στο ίδιο πρόσωπο? Όταν και αν κοιμάται τα βράδια, τι όνειρα έβλεπε ? Τι πρόσωπα ? Αυτά τα σκληρά που νιώθεις ότι χαίρονται με το να προκαλούν πόνο, τα λυπημένα , τα καλοσυνάτα, τα σβησμένα …

Και πάνω που τα σκεπτόμουν όλα αυτά ένα από τα πρόσωπα με έφερε πίσω. Είμαστε σχεδόν ξένοι και βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αλλά ήθελε να μοιραστεί τη χαρά του για ένα μικρό προσωπάκι που προστέθηκε σε αυτό τον πλανήτη.

Καλώς ήρθες Nika Helena , έλα να πούμε μαζί γεια στο ντροπαλό πλανήτη. Ίσως είναι καλύτερα για εσένα να μην κοιτάς μόνο γύρο σου, αλλά να κοιτάς συχνά ψηλά και να απομονώνεις με τη σκέψη σου το θόρυβο. Αυτό και ένα φυλαχτό για το κακό μάτι έχω να σου δώσω. Και τα δυο προϊόντα μεταφυσικής και λίγο πολύ της ίδιας αξίας.