Κείμενο χωρίς αρχή. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω, δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω μέσα σε τόση φασαρία. Η μουσική και οι διαθέσεις εναλλάσσονται. Το ίδιο και το κέντρο της προσοχής σε μια σύγχρονη Βαβέλ.
Δεν ξέρω που θέλω να πάω. Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εδώ». Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εγώ».
Ποιος είμαι? Ειλικρινά δεν ξέρω. Είμαι πολλοί και κανένας. Είμαι αυτό που καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων και επιστρέφει σαν σκιά σε ένα τοίχο. Πρώτα ένας σκύλος, μετά ένα περιστέρι , μετά πάλι σκύλος, ή μήπως είναι λύκος? Ήταν όντως περιστέρι ή κάποιο αρπαχτικό?
Οι τοίχοι είναι γεμάτοι σημάδια από προηγούμενες προβολές και από ανθρώπους που έπεσαν με φόρα πάνω στις σκιές.
Θυμάσαι το μύθο για την αλήθεια?
Η αλήθεια αρχικά ήταν ένας τεράστιος καθρέφτης που έπεσε στη γη και έσπασε σε άπειρα θρύψαλα. Καθένας από μας έρχεται στη Γή, βρίσκει ένα κομμάτι του καθρέφτη και νομίζει ότι μέσα από αυτό βλέπει ΟΛΗ την αλήθεια… Μάλλον απατάται δε νομίζεις?
Πως θα γίνει να ενώσουμε τα κομμάτια μας ? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τις σκιές? Χωρίς την σκλαβιά της επιφάνειας, της όρασης και της εικόνας? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τα σύνορα του «αναμενόμενου», του προβλέψιμου, του εφικτού ?
Έχω πει πολλές φορές κάτι που δεν είμαι σίγουρος ότι τηρώ.
«Μη στερείς από τους ανθρώπους τη δυνατότητα ή την πιθανότητα να σε εκπλήξουν. Αν το κάνεις θα έχεις μια αβάσταχτα βαρετή ζωή!»
Μάλλον πρέπει να ανασκευάσω. Δεν είναι βαρετή. Είναι επώδυνη και γίνεται ακόμη πιο αβάσταχτη στη διχοτομημένη χώρα της φασαρίας και της σιγής.
Δεν ξέρω που θέλω να πάω. Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εδώ». Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εγώ».
Ποιος είμαι? Ειλικρινά δεν ξέρω. Είμαι πολλοί και κανένας. Είμαι αυτό που καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων και επιστρέφει σαν σκιά σε ένα τοίχο. Πρώτα ένας σκύλος, μετά ένα περιστέρι , μετά πάλι σκύλος, ή μήπως είναι λύκος? Ήταν όντως περιστέρι ή κάποιο αρπαχτικό?
Οι τοίχοι είναι γεμάτοι σημάδια από προηγούμενες προβολές και από ανθρώπους που έπεσαν με φόρα πάνω στις σκιές.
Θυμάσαι το μύθο για την αλήθεια?
Η αλήθεια αρχικά ήταν ένας τεράστιος καθρέφτης που έπεσε στη γη και έσπασε σε άπειρα θρύψαλα. Καθένας από μας έρχεται στη Γή, βρίσκει ένα κομμάτι του καθρέφτη και νομίζει ότι μέσα από αυτό βλέπει ΟΛΗ την αλήθεια… Μάλλον απατάται δε νομίζεις?
Πως θα γίνει να ενώσουμε τα κομμάτια μας ? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τις σκιές? Χωρίς την σκλαβιά της επιφάνειας, της όρασης και της εικόνας? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τα σύνορα του «αναμενόμενου», του προβλέψιμου, του εφικτού ?
Έχω πει πολλές φορές κάτι που δεν είμαι σίγουρος ότι τηρώ.
«Μη στερείς από τους ανθρώπους τη δυνατότητα ή την πιθανότητα να σε εκπλήξουν. Αν το κάνεις θα έχεις μια αβάσταχτα βαρετή ζωή!»
Μάλλον πρέπει να ανασκευάσω. Δεν είναι βαρετή. Είναι επώδυνη και γίνεται ακόμη πιο αβάσταχτη στη διχοτομημένη χώρα της φασαρίας και της σιγής.
No comments:
Post a Comment