Η γέφυρα που χτίζουμε εδώ και πολλούς αιώνες...

Η γέφυρα που χτίζουμε εδώ και πολλούς αιώνες, δε θα τελειώσει ποτέ. Σαν χέρι απλωμένο στο πουθενά ορθώνεται πάνω από τους απόκρημνους βράχους των συνόρων μας. Από κάτω το μαύρο χάος. Το ψηλό τόξο που προσπαθεί να διαγράψει, χάνεται στην πυκνή ομίχλη που γεννιέται ασταμάτητα από την άβυσσο.
Τέτοιο έργο δε μπορεί να το τελειώσει κανείς χωρίς βοήθεια από την άλλη πλευρά. Και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή ένδειξη από την απέναντι μεριά ότι κάποιος δουλεύει και από εκεί για τον ίδιο σκοπό. Το πιθανότερο είναι ότι αυτοί εκεί ούτε καν έχουν πάρει είδηση την προσπάθεια μας να χτίσουμε τη γέφυρα.
Πολλοί από εμάς αμφιβάλλουν ακόμα και αν υπάρχει απέναντι πλευρά. Οι άνθρωποι αυτοί αποσχίστηκαν κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων από την ορθόδοξη επίσημη εκκλησία μας και ίδρυσαν μια αίρεση με την ονομασία ΟΙ ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ. Στην αρχή το όνομα αυτό ήταν κοροϊδευτικό και οι ορθόδοξοι τους το είχαν δώσει για να τους ειρωνευτούν. Αργότερα όμως το υιοθέτησαν και οι ίδιοι και αυτοαποκαλούνταν έτσι με περηφάνια. Το πιστεύω τους ωστόσο δεν τους εμποδίζει κατά κανένα τρόπο να συμμετέχουν στο χτίσιμο μ’ όλες τους τις δυνάμεις, έτσι ακριβώς όπως μας το επιτάσσει η ηθική μας. Για το λόγο ακριβώς αυτό κανείς δεν τους καταδιώκει πια σήμερα, όπως γινόταν παλιά. Αντίθετα θεωρούνται ισότιμοι πολίτες με τους ορθόδοξους, ή σχεδόν. Είναι εύκολο να τους αναγνωρίσει κανείς από το μικρό κάθετο σκίσιμο στο λωβό του αριστερού τους αυτιού, που συμβολίζει τη ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ πεποίθηση τους. Οι άλλοι πάλι, που αποτελούν την ορθόδοξη πλειονότητα, ονομάζονται ΟΙ ΜΙΣΟΙ. Αυτοί δεν αμφιβάλουν για την ύπαρξη της άλλης πλευράς, ξέρουν όμως ότι δεν πρόκειται ποτέ να την φτάσουν.
Παρόλο που η γέφυρα δεν έχει φθάσει ούτε μέχρι τη μέση από τη δική μας πλευρά, είναι εξαιρετικά πολυσύχναστη. Όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας υπάρχει κυκλοφορία και μάλιστα πυκνή. Φορτηγά, καβαλάρηδες , πεζοί, άμαξες και χαμάληδες πηγαινοέρχονται και προς τις δύο κατευθύνσεις. Χωρίς τις εμπορικές μας σχέσεις με την άλλη πλευρά, δε θα μπορούσαμε πια να επιβιώσουμε αφού όλα μας τα φάρμακα και ένα μεγάλο μέρος ειδών πρώτης ανάγκης τα εισάγουμε από κει. Εμείς εξάγουμε δοχεία κάθε είδους, τούβλα, μεταλλικά αντικείμενα και κηροζίνη και ότι παίρνουμε από τα ορυχεία μας.
Φυσικά δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε στους ξένους αυτή την κατάσταση, που τους φαίνεται μια προφανής αντίφαση, ενώ εμείς την έχουμε δεχτεί και ζούμε μαζί της. Η θρησκεία μας μας απαγορεύει - και σε αυτό δε διαφέρουν οι ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ από τους ΜΙΣΟΥΣ – ν’ αμφιβάλλουμε σ’ αυτό το σημείο. Μόνο η γέφυρα που έχουμε χτίσει εμείς υπάρχει. Ζηλωτές και αιρεσιάρχες υπήρξαν πολλοί στην ιστορία μας, η αντιμετώπισή τους όμως ήταν πάντα η ίδια. Τους οδηγούσαμε μέχρι το σημείο όπου τελειώνει η γέφυρα , και τους υποχρεώναμε να συνεχίσουν το δρόμο τους. Φυσικά έπεφταν στην άβυσσο.
Όποιος δε γεννήθηκε και δε μεγάλωσε στη χώρα μας, δεν μπορεί να καταλάβει ότι η σημαντικότερη προϋπόθεση για την επικοινωνία μας με την άλλη πλευρά έγκειται ακριβώς στη βαθιά μας πεποίθηση ότι πρόκειται για κάτι απολύτως αδύνατο. Αν για οποιοδήποτε λόγο αυτό το θεμέλιο της πίστης μας ράγιζε, τότε η γέφυρα αυτή η μισή που κατορθώσαμε να χτίσουμε, θα κατέρρεε αμέσως. Γι’ αυτό είμαστε εντελώς σίγουροι. Και τότε θα ήμασταν χαμένοι. Γι’ αυτό οι ταξιδιώτες και οι περαστικοί ας κρατούν τη γλώσσα τους κι ας μην προσπαθούν πεισματάρικα να καταλάβουν το μυστικό της πίστης μας. Αλλιώς διατρέχουν τον κίνδυνο να βρουν το ίδιο τέλος με τους αιρετικούς της ιστορίας μας. Τότε θα μάθαιναν πάνω στην ίδια τους τη σάρκα ότι η γέφυρα μας δεν είναι τελειωμένη κι ότι ανάμεσα σε μας και την άλλη πλευρά ανοίγεται ακόμα η άβυσσος.
Στις περιπτώσεις γάμου – οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι και λίγες – μεταξύ κάποιου από εμάς και κάποιου από την άλλη πλευρά, ο γαμπρός ή η νύφη αναγγέλλουν με κάθε επισημότητα ότι δεν υπάρχουν. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στους ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΥΣ και τους ΜΙΣΟΥΣ εντοπίζεται καθαρά στο τυπικό της διαδικασίας. Οι μεν ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ λένε: «Έρχομαι από το πουθενά, γιατί η χώρα από την οποία κατάγομαι δεν υπάρχει. Επομένως δεν υπάρχω ούτε και εγώ. Κι έτσι λοιπόν παίρνω σε παίρνω για άνδρα μου (ή για γυναίκα μου)». Ενώ οι ΜΙΣΟΙ λένε: «Από κει που έρχομαι είναι αδύνατον να έρθει ποτέ κανείς. Επομένως δε βρίσκομαι εδώ. Κι έτσι σε παίρνω για άντρα μου (ή για γυναίκα μου)». Με το τελετουργικό αυτό ο εκάστοτε υποψήφιος αποκτά πλήρη πολιτικά δικαιώματα στη χώρα μας και θεωρείται από κει και πέρα πραγματικό πρόσωπο με τα πλεονεκτήματα και τα καθήκοντα ενός συζύγου.

Μίχαελ Έντε – Ο Καθρέφτης μες στον Καθρέφτη
http://en.wikipedia.org/wiki/The_mirror_in_the_mirror