playing with shadows

Κείμενο χωρίς αρχή. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω, δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω μέσα σε τόση φασαρία. Η μουσική και οι διαθέσεις εναλλάσσονται. Το ίδιο και το κέντρο της προσοχής σε μια σύγχρονη Βαβέλ.

Δεν ξέρω που θέλω να πάω. Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εδώ». Ξέρω ότι δε μου αρκεί το «εγώ».
Ποιος είμαι? Ειλικρινά δεν ξέρω. Είμαι πολλοί και κανένας. Είμαι αυτό που καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων και επιστρέφει σαν σκιά σε ένα τοίχο. Πρώτα ένας σκύλος, μετά ένα περιστέρι , μετά πάλι σκύλος, ή μήπως είναι λύκος? Ήταν όντως περιστέρι ή κάποιο αρπαχτικό?

Οι τοίχοι είναι γεμάτοι σημάδια από προηγούμενες προβολές και από ανθρώπους που έπεσαν με φόρα πάνω στις σκιές.

Θυμάσαι το μύθο για την αλήθεια?

Η αλήθεια αρχικά ήταν ένας τεράστιος καθρέφτης που έπεσε στη γη και έσπασε σε άπειρα θρύψαλα. Καθένας από μας έρχεται στη Γή, βρίσκει ένα κομμάτι του καθρέφτη και νομίζει ότι μέσα από αυτό βλέπει ΟΛΗ την αλήθεια… Μάλλον απατάται δε νομίζεις?

Πως θα γίνει να ενώσουμε τα κομμάτια μας ? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τις σκιές? Χωρίς την σκλαβιά της επιφάνειας, της όρασης και της εικόνας? Πως θα γίνει να δούμε πέρα από τα σύνορα του «αναμενόμενου», του προβλέψιμου, του εφικτού ?

Έχω πει πολλές φορές κάτι που δεν είμαι σίγουρος ότι τηρώ.

«Μη στερείς από τους ανθρώπους τη δυνατότητα ή την πιθανότητα να σε εκπλήξουν. Αν το κάνεις θα έχεις μια αβάσταχτα βαρετή ζωή!»

Μάλλον πρέπει να ανασκευάσω. Δεν είναι βαρετή. Είναι επώδυνη και γίνεται ακόμη πιο αβάσταχτη στη διχοτομημένη χώρα της φασαρίας και της σιγής.

La persistance de la mémoire

Withered blue, deserted place that meets the eye
pale reflection, scattered image that wonders why
silent weep, caged sound that wants to keep
priceless treasure the portion of absence that lies within

Obscure desire never revealed for eyes to see
strangest place, the sea of silence I choose to be
speechless longing, coldest hearts that need to feel
precious essence, the warm deliverance, that love could bring

Sudden blur, a loss of focus the shapes collapsed
time stands still, catching the breath that just elapsed
maybe too late, the dawn will break the light will yield
its frozen power, squaring the circles, a mindless leap

Dateless memory, eternal time passed in a glimpse
future and past, are just two moments of time eclipse
present will fly towards the sun, a fear’s retreat
a fightless win, the clock will seek, the rhythm……… of my heartbeat

Η γέφυρα που χτίζουμε εδώ και πολλούς αιώνες...

Η γέφυρα που χτίζουμε εδώ και πολλούς αιώνες, δε θα τελειώσει ποτέ. Σαν χέρι απλωμένο στο πουθενά ορθώνεται πάνω από τους απόκρημνους βράχους των συνόρων μας. Από κάτω το μαύρο χάος. Το ψηλό τόξο που προσπαθεί να διαγράψει, χάνεται στην πυκνή ομίχλη που γεννιέται ασταμάτητα από την άβυσσο.
Τέτοιο έργο δε μπορεί να το τελειώσει κανείς χωρίς βοήθεια από την άλλη πλευρά. Και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή ένδειξη από την απέναντι μεριά ότι κάποιος δουλεύει και από εκεί για τον ίδιο σκοπό. Το πιθανότερο είναι ότι αυτοί εκεί ούτε καν έχουν πάρει είδηση την προσπάθεια μας να χτίσουμε τη γέφυρα.
Πολλοί από εμάς αμφιβάλλουν ακόμα και αν υπάρχει απέναντι πλευρά. Οι άνθρωποι αυτοί αποσχίστηκαν κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων από την ορθόδοξη επίσημη εκκλησία μας και ίδρυσαν μια αίρεση με την ονομασία ΟΙ ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ. Στην αρχή το όνομα αυτό ήταν κοροϊδευτικό και οι ορθόδοξοι τους το είχαν δώσει για να τους ειρωνευτούν. Αργότερα όμως το υιοθέτησαν και οι ίδιοι και αυτοαποκαλούνταν έτσι με περηφάνια. Το πιστεύω τους ωστόσο δεν τους εμποδίζει κατά κανένα τρόπο να συμμετέχουν στο χτίσιμο μ’ όλες τους τις δυνάμεις, έτσι ακριβώς όπως μας το επιτάσσει η ηθική μας. Για το λόγο ακριβώς αυτό κανείς δεν τους καταδιώκει πια σήμερα, όπως γινόταν παλιά. Αντίθετα θεωρούνται ισότιμοι πολίτες με τους ορθόδοξους, ή σχεδόν. Είναι εύκολο να τους αναγνωρίσει κανείς από το μικρό κάθετο σκίσιμο στο λωβό του αριστερού τους αυτιού, που συμβολίζει τη ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ πεποίθηση τους. Οι άλλοι πάλι, που αποτελούν την ορθόδοξη πλειονότητα, ονομάζονται ΟΙ ΜΙΣΟΙ. Αυτοί δεν αμφιβάλουν για την ύπαρξη της άλλης πλευράς, ξέρουν όμως ότι δεν πρόκειται ποτέ να την φτάσουν.
Παρόλο που η γέφυρα δεν έχει φθάσει ούτε μέχρι τη μέση από τη δική μας πλευρά, είναι εξαιρετικά πολυσύχναστη. Όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας υπάρχει κυκλοφορία και μάλιστα πυκνή. Φορτηγά, καβαλάρηδες , πεζοί, άμαξες και χαμάληδες πηγαινοέρχονται και προς τις δύο κατευθύνσεις. Χωρίς τις εμπορικές μας σχέσεις με την άλλη πλευρά, δε θα μπορούσαμε πια να επιβιώσουμε αφού όλα μας τα φάρμακα και ένα μεγάλο μέρος ειδών πρώτης ανάγκης τα εισάγουμε από κει. Εμείς εξάγουμε δοχεία κάθε είδους, τούβλα, μεταλλικά αντικείμενα και κηροζίνη και ότι παίρνουμε από τα ορυχεία μας.
Φυσικά δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε στους ξένους αυτή την κατάσταση, που τους φαίνεται μια προφανής αντίφαση, ενώ εμείς την έχουμε δεχτεί και ζούμε μαζί της. Η θρησκεία μας μας απαγορεύει - και σε αυτό δε διαφέρουν οι ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ από τους ΜΙΣΟΥΣ – ν’ αμφιβάλλουμε σ’ αυτό το σημείο. Μόνο η γέφυρα που έχουμε χτίσει εμείς υπάρχει. Ζηλωτές και αιρεσιάρχες υπήρξαν πολλοί στην ιστορία μας, η αντιμετώπισή τους όμως ήταν πάντα η ίδια. Τους οδηγούσαμε μέχρι το σημείο όπου τελειώνει η γέφυρα , και τους υποχρεώναμε να συνεχίσουν το δρόμο τους. Φυσικά έπεφταν στην άβυσσο.
Όποιος δε γεννήθηκε και δε μεγάλωσε στη χώρα μας, δεν μπορεί να καταλάβει ότι η σημαντικότερη προϋπόθεση για την επικοινωνία μας με την άλλη πλευρά έγκειται ακριβώς στη βαθιά μας πεποίθηση ότι πρόκειται για κάτι απολύτως αδύνατο. Αν για οποιοδήποτε λόγο αυτό το θεμέλιο της πίστης μας ράγιζε, τότε η γέφυρα αυτή η μισή που κατορθώσαμε να χτίσουμε, θα κατέρρεε αμέσως. Γι’ αυτό είμαστε εντελώς σίγουροι. Και τότε θα ήμασταν χαμένοι. Γι’ αυτό οι ταξιδιώτες και οι περαστικοί ας κρατούν τη γλώσσα τους κι ας μην προσπαθούν πεισματάρικα να καταλάβουν το μυστικό της πίστης μας. Αλλιώς διατρέχουν τον κίνδυνο να βρουν το ίδιο τέλος με τους αιρετικούς της ιστορίας μας. Τότε θα μάθαιναν πάνω στην ίδια τους τη σάρκα ότι η γέφυρα μας δεν είναι τελειωμένη κι ότι ανάμεσα σε μας και την άλλη πλευρά ανοίγεται ακόμα η άβυσσος.
Στις περιπτώσεις γάμου – οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι και λίγες – μεταξύ κάποιου από εμάς και κάποιου από την άλλη πλευρά, ο γαμπρός ή η νύφη αναγγέλλουν με κάθε επισημότητα ότι δεν υπάρχουν. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στους ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΥΣ και τους ΜΙΣΟΥΣ εντοπίζεται καθαρά στο τυπικό της διαδικασίας. Οι μεν ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΙ λένε: «Έρχομαι από το πουθενά, γιατί η χώρα από την οποία κατάγομαι δεν υπάρχει. Επομένως δεν υπάρχω ούτε και εγώ. Κι έτσι λοιπόν παίρνω σε παίρνω για άνδρα μου (ή για γυναίκα μου)». Ενώ οι ΜΙΣΟΙ λένε: «Από κει που έρχομαι είναι αδύνατον να έρθει ποτέ κανείς. Επομένως δε βρίσκομαι εδώ. Κι έτσι σε παίρνω για άντρα μου (ή για γυναίκα μου)». Με το τελετουργικό αυτό ο εκάστοτε υποψήφιος αποκτά πλήρη πολιτικά δικαιώματα στη χώρα μας και θεωρείται από κει και πέρα πραγματικό πρόσωπο με τα πλεονεκτήματα και τα καθήκοντα ενός συζύγου.

Μίχαελ Έντε – Ο Καθρέφτης μες στον Καθρέφτη
http://en.wikipedia.org/wiki/The_mirror_in_the_mirror

Brain damage...

The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
remembering games and daisy chains and laughs
got to keep the loonies on the path

The lunatic is in the hall
the lunatics are in the hall
the paper holds their folded faces to the floor
and every day the paper boy brings more

And if the dam breaks open many years too soon
and if there is no room upon the hill
and if your head explodes with dark forebodings too
I'll see you on the dark side of the moon
The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
you raise the blade, you make the change
you rearrange me ' till I'm sane
you lock the door
and throw away the key
there's someone in my head but it's not me

And if the cloud bursts, thunder in your ear
you shout and no one seems to hear
and if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

All that you touch and all that you see
all that you taste, all you feel
and all that you love and all that you hate
all you distrust, all you save
and all that you give and all that you deal
and all that you buy, beg, borrow or steal
and all you create and all you destroy
and all that you do and all that you say
and all that you eat and everyone you meet
and all that you slight and everyone you fight
and all that is now and all that is gone
and all that's to come and everything under the sun is in tune
but the sun is eclipsed by the moon

Λέξεις...

Λέξεις...που πήγαν...εδώ ήταν πριν.
Πολλά ήταν εδώ πριν αλλά έφυγαν και μαζί τους και ένα κομμάτι από εμένα ή ένα κομμάτι έμεινε πίσω από "αυτούς", εδώ μαζί μου, και μοιράζετε την δικιά μου την τροφή.

Ο ήχος, η σιωπή, η πόρτα του αυτοκίνητου που έκλεισε και κάποτε κάποιος την άκουσε, ο ήχος της βροχής, το τακούνι που τρίζει, το φως που κάποιος είπε ότι προδίδει την κούραση, και όλα αυτά στοιχειωμένη μουσική, μέσα στο σπίτι που πάντα κουβαλάω, σαν χελώνα, κινούμενος
στάσιμα μέσα στον ίλιγγο που έφτιαξα.

Ξωτικά και παράξενα αντικείμενα, εξώκοσμα και πραγματικά, συμβιβασμένα και ασυμβίβαστα με γοργούς αργούς ρυθμούς, και το κρύο να με καίει, κάθε πρωί, και σαν αδύναμο παιδί σύμμαχους αναζητώ, μέσα από χίμαιρες και ειλικρινή ψέματα, στην καταιγίδα που εγώ έφτιαξα παίζοντας με τους κεραυνούς..

Και όλα λόγια και λέξεις χωρίς νόημα όταν ξυπνάει, και μανιασμένος από το κρύο στο ζεστό πάει και από το άσπρο στο μαύρο και παντού το ίδιο κενό...

και ο κύριος στην γωνία θα πει "παιδί" και ο άλλος θα πει αλλά γυρνώντας το κεφάλι από εκεί, και εγώ για μια στιγμή θα μείνω και μετά θα διαλέξω τον κύριο ή το παιδί γιατί και οι δυο δικοί μου είναι, όσο μπορεί τελικά κάτι να μου ανήκει μια και υπάρχουν και αυτοί που είπαν ότι "η ιδιοκτησία είναι κλοπή"


Αναμνήσεις από μια άλλη εποχή , Αθήνα 1999

O κύριος αυτός αποτελείται μόνο από γράμματα του αλφαβήτου

O κύριος αυτός αποτελείται μόνο από γράμματα του αλφαβήτου. Πλήθος γραμμάτων, εννοείται , ο αριθμός των γραμμάτων είναι αστρονομικός. Πάντως είναι μόνο γράμματα.

Από εδώ η φίλη του. Αυτή αποτελείται, όπως μπορεί ο καθένας να δει, από σάρκα και οστά. Και τι σάρκα! Χάρμα οφθαλμών, χαίρεσαι να τη βλέπεις, πόσο μάλλον να την αγγίζεις!

Τώρα πάνε κι οι δύο μαζί στο πανηγύρι. Στη βαρκούλα και στον τεράστιο τροχό που γυρίζει, όλα πήγαν καλά. Να όμως που φτάνουν μπροστά στον πάγκο της σκοποβολής. Πρόκειται βέβαια για έναν πάγκο σκοποβολής που διαφέρει από τους συνηθισμένους.

«Εξέτασε τον εαυτό σου!» λέει μια πινακίδα πάνω από τον πάγκο. Κι από κάτω οι κανόνες του παιχνιδιού. Είναι μόνο τρεις:

1)Κάθε βολή πετυχαίνει σίγουρα
2)Για κάθε πρώτη επιτυχία δίνεται μια βολή δωρεάν.
3)Η πρώτη βολή δε χρεώνεται.

Ο άνδρας με το χέρι του περασμένο γύρο από τους γοφούς της φίλης του, μελετά προσεκτικά τον κανονισμό. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, εκείνη όμως τον πίεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Θέλει να δει πως τα καταφέρνει εκείνος στη σκοποβολή.
Ο κύριος όμως δε θέλει.
«Γιατί όχι , αγάπη μου? Τι σε πειράζει?»

Αυτό που τον πειράζει είναι ότι ο στόχος είναι και αυτός ασυνήθιστος σαν όλα τα’ άλλα σ’ αυτό τον πάγκο. Πρέπει κανείς να πυροβολήσει τον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή την εικόνα του όπως φαίνεται μέσα στον καθρέφτη απέναντι. Και ο κύριος που αποτελείται από γράμματα δεν νιώθει αρκετά πραγματικός, ώστε να διακρίνει και μάλιστα τόσο τολμηρά ανάμεσα στον εαυτό του και την αντανάκλαση του.

«Η θα ρίξεις, ή θα χωρίσουμε!» τον απειλεί στο τέλος θυμωμένη η φιλενάδα του.

Εκείνος κουνάει το κεφάλι. Τότε κι εκείνη φεύγει, πιασμένη στο μπράτσο ενός χασάπη, που καταλαβαίνει από σάρκα και οστά.

Ο κύριος μένει πίσω και την κοιτάζει. Κι όταν εκείνη χάθηκε πια ανάμεσα στο πλήθος και δεν την φτάνει με τη ματιά του, τότε διαλύεται κι αυτός σχηματίζοντας ένα μικρό σωρό κατάχαμα από πεζά και κεφαλαία, που οι περαστικοί ποδοπατούν.

Θα μπορούσε θαυμάσια και να πυροβολήσει, έτσι δεν είναι ?


Μίχαελ Έντε - Ο Καθρέφτης μες στον Καθρέφτη

Calling All Angels ...

Calmly We Walk Through This April's Day

Calmly we walk through this April's day,
Metropolitan poetry here and there,
In the park sit pauper and rentier,
The screaming children, the motor-car
Fugitive about us, running away,
Between the worker and the millionaire
Number provides all distances,
It is Nineteen Thirty-Seven now,
Many great dears are taken away,
What will become of you and me
(This is the school in which we learn...)
Besides the photo and the memory?
(...that time is the fire in which we burn.)

(This is the school in which we learn...)
What is the self amid this blaze?
What am I now that I was then
Which I shall suffer and act again,
The theodicy I wrote in my high school days
Restored all life from infancy,
The children shouting are bright as they run
(This is the school in which they learn . . .)
Ravished entirely in their passing play!
(...that time is the fire in which they burn.)

Avid its rush, that reeling blaze!
Where is my father and Eleanor?
Not where are they now, dead seven years,
But what they were then?
No more? No more?
From Nineteen-Fourteen to the present day,
Bert Spira and Rhoda consume, consume
Not where they are now (where are they now?)
But what they were then, both beautiful;

Each minute bursts in the burning room,
The great globe reels in the solar fire,
Spinning the trivial and unique away.
(How all things flash! How all things flare!)
What am I now that I was then?
May memory restore again and again
The smallest color of the smallest day:
Time is the school in which we learn,
Time is the fire in which we burn.

Delmore Schwartz