Le Possédé - Ο Δαιμονισμένος

Le soleil s'est couvert d'un crêpe. Comme lui,

Ô Lune de ma vie! emmitoufle-toi d'ombre
Dors ou fume à ton gré; sois muette, sois sombre,
Et plonge tout entière au gouffre de l'Ennui;

Je t'aime ainsi! Pourtant, si tu veux aujourd'hui,
Comme un astre éclipsé qui sort de la pénombre,Te pavaner aux lieux que la Folie encombre
C'est bien! Charmant poignard, jaillis de ton étui!

Allume ta prunelle à la flamme des lustres!
Allume le désir dans les regards des rustres!
Tout de toi m'est plaisir, morbide ou pétulant;

Sois ce que tu voudras, nuit noire, rouge aurore;

II n'est pas une fibre en tout mon corps tremblant
Qui ne crie: Ô mon cher Belzébuth, je t'adore!

— Charles Baudelaire

Σε κρέπι ο ήλιος κρύφτηκε. Καθώς το φως αυτό,

φεγγάρι της ζωής μου, εσύ, μέσα στην σκιά βυθίσου,
κοιμήσου αν θέλεις, κάπνιζε, σώπαινε, συλλογίσου,
και πέσε ολάκερη βαθιά στης Πλήξης το βυθό.
 Μ' αρέσεις έτσι! Μα, αν θαρρείς απόψε πιο καλό,
σαν εν΄αστέρι που 'λειπε κι απ' το λυκόφως βγαίνει,
να πας στα μέρη να δειχτείς που η Τρέλα είναι λυμένη,
εμπρός! Έβγα απ' την θήκη σου μαχαίρι θελκτικό.
 Ας λάμψουνε τα μάτια σου στο φως των πολυελαίων!
Άναψε την αποθυμιά στα μάτια των χυδαίων!
Όλα σου, νοσηρά ή τρελά, μου φέρνουν ηδονή!

Γίνου ό,τι θες, μαύρη νυχτιά, ρόδινη αυγή, πιστεύω,
δεν θα 'βρεις μιαν αιμοσταλιά σ' όλο μου το κορμί
που να μην κράζει: Ω Σατανά, γλυκέ μου, σε λατρεύω! 

Sacrifice..