Στην αυλή...

Ασπρόμαυρα τετράγωνα , ίππος συναντά τον τρελό . 

Βασίλισσες και βασιλιάδες δεν έχουμε.  

Ήταν ακριβοί ρόλοι και δεν ταιριάζουν σε κομπάρσους. 

Η παρτίδα χαμένη , ακόμη και αυτή η μικρή παραγωγή έχει πτωχεύσει. Άλλοι λένε ότι ξεκίνησε αργά, άλλοι λένε ότι δεν παίχτηκε σωστά, άλλοι λένε ότι αυτή είναι και καλύτερη δεν υπάρχει.

Ποτέ δεν υπήρξε το ιδανικό παρά μόνο σαν παραμύθι , από αυτά που βλέπουμε στις ταινίες ή από αυτά που μας λέγανε όταν ήμασταν πιτσιρίκια.  Έτσι περιμένουμε να ακούσουμε τα τύμπανα να ηχούν στις κρίσιμες καμπές, την επική μουσική να παίζει στις μεγάλες μάχες και όμορφα δραματικούς ήχους να γεμίζουν το τοπίο τη στιγμή που συναντιούνται τα βλέμματα.  Η πραγματικότητα συχνά μας επαναφέρει στο ερώτημα. Είμαι εγώ πολύ μικρός ή είναι το παραμύθι πολύ μεγάλο ?

Κάποτε πίστευα ότι μπορώ να καταλάβω τον κόσμο  , αλλά τελικά δεν ξέρω τι κρύβεται ακόμη και σε ένα τόσο δα δωμάτιο.

Πολύ μεγάλος για να κρυφτώ , πολύ μικρός για να αλλάξω το παιχνίδι

Eat me … drink me …

Κλείνω τα μάτια και φεύγω...  τουλάχιστον για σήμερα